سلام و بازم هزار شرمندگی از نیامدنها و عذر های بدتر از گناه بی مقدمه دو سه تا از آخرین سروده هارو تقدیم میکنم:

۱ـ همدرد من کجاست؟  

  فر یاد میزنم  فریاد میزنم  همدرد من کجاست؟

 یک پاکباز یک نفر از قوم سر بدار؟ یک همنفس برای هماوائی پیدا نمیشود؟

عصیان کنیم فرصت ماندن زیاد نیست  

اینان که پیش چشم شما راه میروند         قربانیان عصر تخرخر... قربانیان حمله تحمیق ...

سرمستهای پرده پندار     این مردگان که پیش شما راه میروند

  با اعتقاد  

 با نفس مطمئنه

به بیراه میروند

۲ـ من تمام قصه ام فقط همین :

"کلاغه به خونش نرسید"

۳ـ یکنفر همیشه با من است     در دلم... در سرم     

راه میرود... حرف میزند... شام میخورد

یکنفر که بارها دیده و ندیده ام  کجا و کی چگونه                   دفتر دل مرادید میزند ؟

هست آنقدر که نیست    نیست آنچنان که هست  ... یکنفر همیشه با منست

۴ـ یادت حتی    ...طعم تلخ سیگارم را عوض میکند 

من نه ... شما جز عشق چه مینامیدش؟

۵ـوقتی درخت همدست اره است و از دارو ...دسته تبر..

درکش کمی سخت است  اما...                        

                                                   کرم از خود درخت است