بازگشت 

سلام. یه اتفاقاتی میفته که آدم اگه نخوادم شاعر میشه چه برسه به اینکه مثل من ببععععععللله : ممنون که میشنوینو میبینین

راستی"در پی کسی باشیم که مارو محض تفاوتهامون بخواد نه به رغم اونها"

۱ـ...کنار ساحل شمال مشق مینوشت

صفحه های ماسه ای که پر شدند موج رویشان خط کشید

                                                                              باز هم و باز هم  . . .

موجها ... تا تورا ز خاطرم نبرده اند نمره مرا بده

۲ـآنچنان که آب. دریا    درخت. جنگل جاری میکند

                                                     چشمهای تو مرا

                                                                             سنگ سینه تورا

بی تو من چقدر خالیم

۳ـبودنت آسمان شهر را پر از پرنده میکند

                                                          باش نازنین . . .

                                                                              فقط همین

۴ـکوچه های با تورا   بی تو من عبور       . . . نه

  بی تو  قهوه ... بی تو چای ... بی تو دود   نه ... دود میشوم

بی تو من چقدر خالیم

۵ـرژیم اشغالگر چشمت    . .  . همچنان به کشور گشائی مشغول

و من هر روز                              بزرگ و

                                                          بزرگ و

                                                                     بزرگتر میشوم