ماه رمضان شد می و میخانه ور افتاد                 عیش و طرب و باده به وقت سحر افتاد

دوباره اینقدر ننوشتم که نمیدونم از کجا شروع کنم و چی بگم از آماده شدنم برای سفر حج به عنوان خدمه یا از حضور در خلسه ماه شعبان یا از بوی خدا.بوئی که کم به مشام میرسه اما این ماه تمامش پر از این بوی سکر آوره دیگه و دیگه و دیگه هزار حرف نگفته و حس غیر قابل انتقال ...توی این ماه انگار سقف آسمون پائین میاد و میشه ستاره هارو لمس کرد با خدا کمی گرم گرفت و به حرفای دلش گوش داد درددلهاشو شنید و یه کمی خجالت کشید خجالت از اون چیزی که باید میشدیم و این چیزی که هستیم باورتون نمیشه اگه بگم چقدر منتظر دیدن و تشنه مناجات ماست به من ثابت کرده دوسم داره و بارها و بارها و بارها اینو تو عمل نشونم داده دلم میخواد یه ذره هم که شده بهش ثابت کنم یا لااقل بگم که منم حالیمه این همه لطف باید یه پاسخی از طرف من داشته باشه و این پاسخ میتونه نادیده نگرفتنش باشه  آره میخوام این ماه سعی کنم یه ذره هم که شده خدارو نادیده نگیرم و به قول اون عارف واصل ( حضرت آقای بهجت) "احتمال بدیم خدا هست"