بهار 

فصل بهار کاشکی به باغم بیاد

کاشکی غزل باز به سراغم بیاد

 

بالای نیمه بستمو وا کنه

کاشکی غزل باز منو پیدا کنه

 

کاشکی بازم با هم صمیمی بشیم

مثل دو تا دوست قدیمی بشیم

 

گم شده بودم ولی پیدا می شم

قطره نمی مونم و دریا می شم

 

عمریه تو فصل غزل زیستم

این من ِ بی شعر که من نیستم

 

شاعرم و شعر وجود منه

شعر همه بود و نبود منه

 

هر چی می گم داغ ترم می کنه

شعره که مشتاق ترم می کنه

 

شعره که می سوزونه مرهم می ده

یه عالم تازه به آدم می ده

 

وقتی میاد و تو سرت می پیچه

وقتی شبا دور و برت می پیچه

 

وقتی که از تو خوابتو می گیره

می پرسه و جوابتو می گیره

 

وقتی دو بیتی تو گلوت می رقصه

رک می گه و رو آبروت می رقصه

 

وقتی تو چارچوبی و دید نداری

وقتی به فرداها امید نداری

 

میبینی تو قلب کویر لوطی

تو لحظه های آخر سقوطی

 

تشنه و تفتیده مث کویری

حس می کنی دیگه داری می میری

 

شعر میاد عصای دستت می شه

بازم جلو دار شکستت می شه

 

می گی و می نویسی حال می کنی

داد می زنی و قیل و قال می کنی

 

از غم ویاس و بی کسی  دور شدی

حس می کنی قیصر امین پور شدی

 

شاعرم و شعر وجود منه

شعر همه بود و نبود منه

 

فصل بهار بازم میاد به باغم

خوب می دونم شعر میاد سراغم

 

خوابيده است ساکت و تنها كنار تو

لب تر نمي‌كند لب دريا كنار تو

 

گاهي چقدر كوچك  ناچيز مي‌شود

اعجاز دست‌هاي مسيحا كنار تو

 

تو بوسه‌هاي ممتد امشب كنار من

من غصه‌هاي ممتد فردا كنار تو

 

من با تو با تو باتو به باران رسيده‌ام

اي هر چه خوب هر چه كه زيبا كنار تو

ای کاش  

سفره صبحونرو بازمیکنم ...پره مورچس

کاش مورچه ای بودم که از شادی کشف سرزمین غذا های مطبوع در پوستش نمیگنجید

کیسه نان خشک مطبخ مادر بزرگ

و هرگز از عدم درک حرکت جوهری و فلسفه اشراق رنج نمیبردم

و یا زنبوری بودم بیموقع بر خواسته از خواب زمستانی و کریستف کلمب سرزمین گلهای بی نظیر میشدم ...

و هیچ گاه نمیفهمیدم تنها سوراخی باز کرده ام به گلخانه گلهای فصلی که برای مرگ سرد شب عید آماده میشوند

... و هرگز نمیدانستم     "مرا زکنگره عرش میزنند سفیر "

نمیترسیدم از نفهمیدن حافظ و فهمیدنش ... گوته چقدر دردناک است

و ای کاش آفتاب پرستی میشدم که هر روز صبح خدایش بر او میتابید

آنگاه یقین داشتم به وجود خدای یگانه که بدون او تمام هستی نابود میشد

خدائی که هر روز صبح با دو پیامبر بر من نازل میشد:

 " گرما و روشنی"

 

نفس نمی آید!! 

گرفته بغض گلو را، نفس نمی آید

و از مسیر دلم هیچ کس نمی آید

 

از این سکوت از این سایه های ترس آلود

به جز تلاطم موج هوس نمی آید

 

زمین به دست علفهای هرز زنجیری است

کسی برای درو یا هرس نمی آید

 

برای ذهن همه این سوال تکراری است

چرا برای دلم دادرس نمی آید؟

 

همه هستند اما بی تو ... 

این روزها همانقدر که دوری

 ...  تشنه ام

و همانقدر که میگریزم

...  نزدیکی

تمام شهر شکل توست 

تمام جاده ها به تو تمام هرچه هست تو ...

از تو مینویسم و مداد من

 ...جوانه میزند درخت میشود

کار من چقدر سخت میشود

 

 

 

شاعران حال ابر را دارند

تا به هم می خورند می بارند

 

 

جنگ. اعتماد.اعتقاد 

با گذشت سالهایی طولانی از زمان جنگ هنوز به خیلی از سوالها پاسخ داده نشده و شاید هم هیچوقت...اما هر سال تو این روزا ما سالروز شروع یه عامل مسلم  بدبختی مردم جهان رو گرامی میداریم:  "جنگ"                        (گفت اگه واسه شما آب نداشت واسه خیلیها نون داشت)

۱ـ جنگ شد ...

                        عده ای از زیر قرآن گذشتند

                                                            عده ای از آن

         حال با اینهمه وضوح ...

                                             ...راستی کدامشان برنده اند؟؟؟

۲ـ قرارمان نبود بازی اینقدر جدی شود

                                        ما  چشم گذاشتیم 

                                                            و...

                                                         تا هشت شمردیم

            خواستیم دنبالتان بیائیم

                             ...چشمهایمان نبود

                                                     حیف شد ...

                                                                ... همبازیمان  دزد از آب در آمد

پ ـ ن:خاطرات آقای هاشمی در مورد چگونگی مدیریت جنگ خوندنیه {پیدا کنید پرتقال فروش را}

                  

بازگشت 

سلام. یه اتفاقاتی میفته که آدم اگه نخوادم شاعر میشه چه برسه به اینکه مثل من ببععععععللله : ممنون که میشنوینو میبینین

راستی"در پی کسی باشیم که مارو محض تفاوتهامون بخواد نه به رغم اونها"

۱ـ...کنار ساحل شمال مشق مینوشت

صفحه های ماسه ای که پر شدند موج رویشان خط کشید

                                                                              باز هم و باز هم  . . .

موجها ... تا تورا ز خاطرم نبرده اند نمره مرا بده

۲ـآنچنان که آب. دریا    درخت. جنگل جاری میکند

                                                     چشمهای تو مرا

                                                                             سنگ سینه تورا

بی تو من چقدر خالیم

۳ـبودنت آسمان شهر را پر از پرنده میکند

                                                          باش نازنین . . .

                                                                              فقط همین

۴ـکوچه های با تورا   بی تو من عبور       . . . نه

  بی تو  قهوه ... بی تو چای ... بی تو دود   نه ... دود میشوم

بی تو من چقدر خالیم

۵ـرژیم اشغالگر چشمت    . .  . همچنان به کشور گشائی مشغول

و من هر روز                              بزرگ و

                                                          بزرگ و

                                                                     بزرگتر میشوم

                                             

 

ستاره 

      

سلام و بازم هزار شرمندگی از نیامدنها و عذر های بدتر از گناه بی مقدمه دو سه تا از آخرین سروده هارو تقدیم میکنم:

۱ـ همدرد من کجاست؟  

  فر یاد میزنم  فریاد میزنم  همدرد من کجاست؟

 یک پاکباز یک نفر از قوم سر بدار؟ یک همنفس برای هماوائی پیدا نمیشود؟

عصیان کنیم فرصت ماندن زیاد نیست  

اینان که پیش چشم شما راه میروند         قربانیان عصر تخرخر... قربانیان حمله تحمیق ...

سرمستهای پرده پندار     این مردگان که پیش شما راه میروند

  با اعتقاد  

 با نفس مطمئنه

به بیراه میروند

۲ـ من تمام قصه ام فقط همین :

"کلاغه به خونش نرسید"

۳ـ یکنفر همیشه با من است     در دلم... در سرم     

راه میرود... حرف میزند... شام میخورد

یکنفر که بارها دیده و ندیده ام  کجا و کی چگونه                   دفتر دل مرادید میزند ؟

هست آنقدر که نیست    نیست آنچنان که هست  ... یکنفر همیشه با منست

۴ـ یادت حتی    ...طعم تلخ سیگارم را عوض میکند 

من نه ... شما جز عشق چه مینامیدش؟

۵ـوقتی درخت همدست اره است و از دارو ...دسته تبر..

درکش کمی سخت است  اما...                        

                                                   کرم از خود درخت است